De herders
De Herders
De herders stonden in die nacht vooraan
en de eenvoudigen, de minsten daar, verstonden
het grote wonder, raakten opgewonden
van woorden die niet eens werden verstaan.
Men kent de namen van de mannen niet.
Er staat geschreven dat er herders waren,
drie, vier of meer, maar na tweeduizend jaren
zijn zij nog steeds een dierbaar kinderlied.
En het werd waar: de minderen zijn meer.
Zij hadden geen geschenken meegenomen.
De koningen zijn later pas gekomen,
maar herders knielden toen als eersten neer.
Van tranen of van licht, de ogen blind,
gaven zij zo zichzelf als offerande.
Met grote, ruwe, moegewerkte handen
streelden zij zacht het nieuwgeboren kind.
Toen
Kerstmorgen vroeg... De prille jaren vijftig leden
buiten voelbaar onder de winterkou,
de rode kolenkachel was nog amper lauw,
maar de elektra-kaarsjes in de kerstboom deden
hun best, de kleine jongen wreef zijn handen,
maar bleef zich warmen aan hun zachte stille licht,
zo af en toe kneep hij zijn ogen dicht,
waardoor het nét leek of er echte kaarsjes brandden.
De mooie kaart van oma op het schrijfbureau,
"Gelukkig Kerstfeest" las hij... En dat was ook zo.
Last
Last
In het kind-zijn voel ik mij geborgen.
Daar, waar het allemaal begint,
waar men schoorvoetend wegen vindt
naar de dag van morgen.
Daar, waar ziel en zaligheid
opgaan in ongekunsteld leven.
Waar men bereid is te vergeven
na een verbeten strijd.
Daar, waar het kind wordt geboren,
treden vergeten dromen naar voren,
durven mensen weer te vragen.
En wanneer hoogmoed de hoop verdrijft,
waardoor men in dromen steken blijft,
weet ik mij door het kind gedragen.
nieuwe lente
De eerste tekenen gloren in de lucht
en laten de hemel verkleuren,
en een merel in de top van de boom
begint al vroeg zacht te neuriën
zacht ontwaakt de hemel,
terwijl de godin van de dageraad
haar vrolijke glimlach schenkt
en haar warmte voorzichtig spreidt
een nieuwe lentedag is geboren,
en ik zie de dauwdruppels schitteren
op de bladeren van de bloemen
die teder spelen met het zonlicht
de natuur ademt rust en kalmte
en terwijl de vlinders spelen met elkaar zingen
de vogels hun hoogste lied in een nieuwe dag,
van een nieuwe lente
De narcis
De gele kelk die langzaam open gaat
wordt in mijn oog Uw volle lijdensbeker.
Ik schonk hem vol met bitterheid en haat,
maar nochtans ben ik van Uw liefde zeker.
De gele kelk, die ´t zonlicht binnenlaat
lijkt nu een klok die beiert door de luchten:
Zie hoe uw Heiland hel en dood verslaat,
zie hoe de wachters vol ontzetting vluchten.
De gele kelk, die wijd nu open staat
wordt de bazuin die God ons zal doen horen
straks, als Hij komt, de grote dageraad,
waarin de nieuwe aarde wordt geboren.
Inloggen met Hyves 
Inloggen met Facebook 
Inloggen met Google 
Inloggen met Windows Live 
Inloggen met Twitter 
